Showing posts with label നിരീക്ഷണം. Show all posts
Showing posts with label നിരീക്ഷണം. Show all posts

Friday, July 3, 2020

ഓർമ്മകളിലെ തെറിവിളികൾ


     ടീവിയും മൊബൈലും മാത്രമല്ല, വൈദ്യുതിപോലും ഇല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് എന്റെ ഗ്രാമത്തിലുള്ളവരുടെ പ്രധാന വിനോദമാണ് വഴക്കുകൂടലും ചീത്തപറച്ചിൽ അഥവാ തെറിവിളിയും. ഈ വിനോദം പങ്കാളികൾ ആകുന്നവർക്ക് മാത്രമല്ല, കാണുന്നവർക്കും കേൾക്കുന്നവർക്കും കൂടി രസകരമാണ്. വഴക്കുകൂടൽ വീട്ടിലുള്ളവർ തമ്മിലും അയൽ‌ക്കാർ തമ്മിലും ബന്ധുക്കൾ തമ്മിലും ആവാം. ഒറ്റയായും ഗ്രൂപ്പായും വഴക്ക് കൂടുമ്പോൾ കാണികളായി ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും ധാരാളം മനുഷ്യർ ഒത്തുകൂടും. കാണികളുടെ എണ്ണം കൂടുന്തോറും വഴക്കാളികളുടെ ആവേശം കൂടിയിട്ട് തെറിവിളിയുടെ ഗ്രെയ്ഡ് വർദ്ധിക്കും.
      ചില കാലത്ത് തെറിവിളികൾക്ക് പ്രായ ലിംഗ ബന്ധ സ്ഥാന ജാതി മത രാക്ഷ്ട്രിയ വിദ്യാഭ്യാസ സാമ്പത്തികനില ഒന്നും പ്രശ്നമല്ല. അതൊരു ആഗോള പ്രതിഭാസമാണ്. അക്ഷരം അറിയുന്ന കുഞ്ഞു മുതൽ സെഞ്ച്വറി ആവാനിരിക്കുന്ന സീനിയർ സിറ്റിസൺസ് വരെ സാഹചര്യം വന്നാൽ തെറിവിളിക്കും. എല്ലാ ജാതിയിലും മതത്തിലും ജനിക്കുന്ന മിക്കവാറും സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും തെറിവിളിക്കാറുണ്ട്. ബന്ധങ്ങളുടെ അടുപ്പം പോലെതന്നെ അവർ തമ്മിലുള്ള തെറിവിളിയുടെ ആഴവും കൂടും. ഏത് വലിയ ഓഫീസറായാലും ആയിരങ്ങളെ നയിക്കുന്ന നേതാവാ‍യാലും വഴക്കുണ്ടാവുമ്പോൾ ആവശ്യം വന്നാൽ തെറിവിളിക്ക് ഒരു ക്ഷാമവും ഉണ്ടാവില്ല. അതുപോലെ തെരുവിൽ ജീവിക്കുന്നവരും കൊട്ടാരത്തിലെ മതിൽ‌ക്കെട്ടിനകത്ത് ജീവിക്കുന്നവരും തെറിവാക്കുകൾക്ക് ക്ഷാമം കാണിക്കാറില്ല. മദ്യലഹരിയിലെ തെറിവിളി ആണെങ്കിൽ കേട്ടുനിൽക്കുന്നവർ സ്ഥലം വിടും. പിന്നെ രാക്ഷ്ട്രിയത്തിലെ തെറിവിളി,, അത് എല്ലാ ദിവസവും നമ്മുടെ സ്വീക്കരണമുറിയിൽ ഇരുന്ന് കാണുന്നുണ്ടല്ലോ,,
     വഴക്കിന്റെ ആദ്യഘട്ടമാ‍യ തെറിവിളി നിർത്താതെ പോയി കൈയ്യേറ്റത്തിൽ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് ശാരീരിക ഗോഷ്ടികൾ അരങ്ങേറും. ഈ ഗോഷ്ടികൾ മുഖം കൊണ്ടുള്ള നവരസങ്ങളോടൊപ്പം കൈയും ഉടലും ചേർത്ത കഥകളിമുദ്രകളായി രൂപാന്തരപ്പെടും. അടുത്ത ഘട്ടത്തിൽ സ്വന്തം ഉടുതുണിയിൽ പിടിക്കും. ഇക്കാര്യത്തിൽ ആണും പെണ്ണും വ്യത്യാസമില്ല. അവൻ തുണിപൊക്കി പിൻ‌വാതിൽ കാണിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഉമ്മറം തുറന്നുകാട്ടും. ശേഷം തുണിയഴിച്ചാൽ കാണികളുടെ ഹർഷാരവങ്ങൾ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ എത്തിയിരിക്കും.
       അടുത്ത ഘട്ടം കൈയ്യേറ്റമാണെങ്കിലും പണ്ടുകാലത്ത് പലപ്പോഴും അങ്ങനെയൊന്നും ഉണ്ടാവാറില്ല. അപ്പോഴേക്കും ഇരുവശവും തളർന്ന് ക്ഷീണിച്ചിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നമതൊരു മുതിർന്ന ആൾ വന്ന് തർക്കം തീർത്ത് ഇരുവശത്തേയും അനുനയിപ്പിക്കും. മാന്യതയുടെ ഏറ്റക്കുറച്ചിൽ ഉള്ളപ്പോൾ നാണക്കേട് കൊണ്ട് ഒരുവശത്തുള്ള ആൾ സ്ഥലം വിട്ടെന്നുവരാം. പലരും അവസാനമായൊരു പച്ചത്തെറി പറഞ്ഞ് കൈകൊണ്ടും മുഖം തിരിച്ചും ഗോഷ്ഠി കാണിച്ചിട്ടായിരിക്കും സ്ഥലം കാലിയാക്കുന്നത്.
        ഇങ്ങനെയുള്ള അവസരങ്ങളിൽ പറയുന്ന തെറിവാക്കുകൾ ചേർത്ത് പ്രത്യേക ഡിക്ഷ്നറി തന്നെ നിർമ്മിക്കാം. ആന മുതൽ ഉറുമ്പ് വരെയുള്ള ജന്തുക്കളുടെ പേരുവെച്ച് ആദ്യം തുടങ്ങുന്നു. ബന്ധങ്ങളുടെയും ബന്ധുക്കളുടേയും പേരുകൾ അരങ്ങേറും. തലമുറകൾക്ക് മുന്നേ മരിച്ചു മണ്ണടിഞ്ഞ അപ്പൂപ്പന്മാരുടെയും അമ്മൂമ്മമാരുടെയും ഓർമ്മ പുതുക്കൽ കൂടിയാണ് ഇത്തരം തെറിവിളികൾ. ഒടുവിൽ ലൈം‌ഗികതയുടെ അപാരമായ ലോകം തെറിവിളികൾക്കായി തുറക്കപ്പെടും. മലയാളത്തിലെ മാന്യമായ പദങ്ങളിൽ ചിലത് തെറിവിളിക്കാൻ മാത്രമായി സം‌വരണം ചെയ്യപ്പെട്ടതാണ്. അതിനാൽ ശരീരശാസ്ത്രം പഠിപ്പിക്കാൻ നേരത്ത് എന്നെപ്പോലുള്ളവർ ഇം‌ഗ്ലീഷിന്റെയും സം‌സ്കൃതത്തിന്റെയും സഹായം തേടാറുണ്ട്. എന്റെ തലമുറയിൽ ഉൾപ്പെട്ട മുതിർന്ന പൌരസമൂഹം എല്ലായിനം വഴക്കും തെറിവിളിയും കേട്ടും അറിഞ്ഞും വളർന്നവരാണ്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ലേശം ഉളുപ്പ് കുറവാണ്.
      വഴക്കിന്റെയും തെറിവിളിയുടെയും ചരിത്രവും മനഃശാസ്ത്രവും അന്വേഷിച്ച് നമ്മൾ വളരെദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരും. പുരാതന മനുഷ്യൻ ആധുനിക മനുഷ്യനായി പരിണമിക്കുന്ന കാലത്ത് കൊന്നും കൊലവിളിച്ചും നടക്കുമ്പോൾ പിറവിയെടുത്ത വാക്കുകളോളം പഴക്കം തെറിവിളികൾക്ക് ഉണ്ടാവണം. അക്ഷരങ്ങളും വാക്കുകളും കൊണ്ട് ആശയവിനിമയം നടത്താൻ പഠിച്ച മനുഷ്യന്റെ അന്യോന്യ വഴക്കുകളിൽ കടന്നുവന്ന ഭാഷ മൂർച്ചയേറിയ ആയുധമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.
   ഇങ്ങനെ തെറിവിളിച്ചവർ തമ്മിൽ സ്നേഹബന്ധം ഉണ്ടാവുന്ന അതിമഹത്തായ കാഴ്ചകളും നമുക്ക് ചിലപ്പോൾ കാണാം. അത്തരം ബന്ധത്തിന് ആഴം കൂടും. ചിലനേരത്ത് വഴക്കാളികൾ തമ്മിൽ യോജിക്കുമ്പോൾ വഴക്ക് തീർക്കാൻ വന്നവനെ ആക്രമിക്കുന്നതും കാണാം. അന്യോന്യം പൊരുതുമ്പോൾ നമ്മളഞ്ചും അവർ നൂറും,, അന്യർ വന്ന് ആക്രമിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ നൂറ്റഞ്ച് പേരായി മാറുന്ന സംഭവവും വഴക്കുകളുടെ മഹത്തായ പരിണാമം ആണ്.
     തെറിവിളികളുടെ പിന്നിലെ മനഃശാസ്ത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ ചെന്നെത്തുന്നത് അടിമ ഉടമ ബന്ധത്തിന്റെയും ആണത്വത്തിന്റെയും അവകാശം സ്ഥാപിക്കലും ആയിരിക്കും. ഉടമക്ക് അതായത് മേൽ‌തട്ടിലുള്ളവർക്ക് അവരുടെ സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കൽ കൂടിയാണ് ഈ തെറിവിളി. എങ്കിലും നാട്ടിൻ‌പുറത്ത് നടക്കുന്ന തെറിവിളികൾ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിലുള്ള പിരിമുറുക്കത്തിന്റെ ബഹിർ‌ഗമനം ആയിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്, വെറും ടെൻഷൻ റിലീസിംഗ്. പറയേണ്ടത് പറയേണ്ടതുപോലെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന ആശ്വാസം, അത്രതന്നെ,,
അല്ലെങ്കിൽ ഞാനും ശൈലയും ചേർന്ന് അറബിക്കടലിനെ സാക്ഷിയാക്കി അന്യോന്യം തെറിവിളിക്കുമോ?
       കടപ്പുറത്തെ സ്വന്തം വരപ്പറമ്പിൽ തേങ്ങ പറിപ്പിക്കാൻ അമ്മാവനോടൊപ്പം ഞങ്ങളും പോയി. ഞങ്ങൾ എന്നുവെച്ചാൽ പത്ത് വയസ്സുകാരി ഞാൻ, ബന്ധുവും അയൽക്കാരിയും ആയ ഒൻപത് വയസ്സുകാരി ശൈല. രാവിലെമുതൽ രാമാട്ടനും കൊട്ടാട്ടനും തെങ്ങിന്മേൽ കയറി തേങ്ങ പറിക്കുമ്പോൾ നാല് പെണ്ണുങ്ങൾ വട്ടക്കൂട്ടയിൽ തേങ്ങ കൊണ്ടുപോകുന്നു. അവർക്കിടയിൽ ഓലപ്പീപ്പി ഉണ്ടാക്കിയും ഇളനീർ കൂടിച്ചും തേങ്ങ പൊറുക്കിക്കൂട്ടിയും ഞങ്ങൾ നടന്നു. ചെങ്കൽ പാറകൾക്കിടയിലുള്ള മണ്ണിൽ വളരുന്ന തെങ്ങുകളെല്ലാം നിറയെ തേങ്ങയുമായി കടൽക്കാറ്റിൽ ഇളകിയാടുകയാണ്. ഉച്ചയാവാറായപ്പോഴാണ് വലിയമ്മാവൻ കല്പിച്ചത്, കുന്നിനു താഴെ ഇറങ്ങിയിട്ട് കടപ്പുറത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന തേങ്ങകൾ പെറുക്കാൻ,, ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങിനടന്നു.
   വെളുത്ത പൂഴിമണലിൽ വീണുകിടക്കുന്ന പച്ചതേങ്ങകൾ ഒന്നും രണ്ടുമായി എടുത്ത് മുകളിലേക്ക് നടന്ന് ഒരുമിച്ച് കൂട്ടിയിടുന്ന കഠിനപ്രയത്നം തുടങ്ങി. അങ്ങിനെ വെളുത്ത പൂഴി കാലുകൊണ്ട് തെറിപ്പിച്ച് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ ശൈല,
“എണെ നിനക്ക് ചീത്തപറയാൻ അറിയോ?”
“ചീത്ത പറയാനോ? കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടില്ല”
“എന്നാൽ നമ്മൾക്ക് തുടങ്ങാം ഈടയാവുമ്പോൾ ആരും കേൾക്കില്ല”
“നീ തുടങ്ങ്”
“തുടക്കം ഞാൻ തന്നെ,, നായീന്റെ മോനേ”
“നായീന്റെ മോളേ”
ഞാനും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല,,
  അറബിക്കടലിനെ സാക്ഷിയാക്കി ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അന്യോന്യം തെറിവാക്കുകൾ പറയാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യമൊക്കെ ചെറുതാനെങ്കിലും പിന്നീട് ഡോസ് കൂട്ടിക്കൂട്ടി നമ്മൾ രണ്ടുപേർക്കും അറിയാവുന്നതൊക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. വളരെ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞെങ്കിലും അതെല്ലാം അറബിക്കടലിന്റെ അലർച്ചയിൽ മുങ്ങിത്താണു. ഒടുവിൽ ശൈല പറഞ്ഞു,
“മതിയെണേ നിർത്താം”
“അനക്കും മതിയായി”
“ഇങ്ങനെ ചീത്ത പറയുമ്പോൾ എന്തൊരു രസമാണ്”
“ആകെയൊരു സന്തോഷം തോന്നുന്നു.  എന്തൊരു ആശ്വാസം, ഇനി നമ്മക്ക് പോകാം”
പൂഴി ചവിട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടുപേരും കുന്നിന്റെ മുകളിൽ കയറാൻ തുടങ്ങി.

*******           

Sunday, February 2, 2020

പാദുകപൂജ



“ശബരിമലക്ക് മാഷ് പോകുമ്പോൾ തനിച്ച് വീട്ടിൽ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് പേടിയൊന്നും ഇല്ല്ല. കെട്ട്‌നിറ കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയ ഉടനെ അങ്ങേരുടെ പഴയ ഒരുജോഡി ചെരിപ്പെടുത്ത് വീടിന്റെ മുന്നിൽ മുറ്റത്തുവെക്കും”
വിദ്യാലയത്തിലെ സ്റ്റാഫ്‌റൂമിൽ‌വെച്ച് കായിക അദ്ധ്യാപികയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മലയാളം മാസ്റ്റർക്ക് സംശയം,
“അതെന്താ ടീച്ചറെ ഭർത്താവ് ശബരിമലക്ക് പോകുമ്പോൾ ഭാര്യ പാദുകപൂജ ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടോ?”
“അത് വീട്ടിൽ ആണുങ്ങളില്ല എന്ന് മനസ്സിലായാൽ വഴിയെ പോകുന്ന ഭിക്ഷക്കാരും കച്ചവടക്കാരും ഒഴിഞ്ഞുപോവുകയില്ല. അടയാളമായി ആണുങ്ങളുടെ ചെരിപ്പ് വീടിന്റെ മുന്നിലുണ്ടെങ്കിൽ ശല്യം കുറയും.
 കേട്ടിരിക്കുന്നവർക്ക് തമാശയായി തോന്നിയെങ്കിലും അദ്ധ്യാപികയുടെ മറുപടി ഗൌരവമുള്ളതായിരുന്നു. അവിടെ കൂടിയിരിക്കുന്നവർക്ക് ചിന്തിക്കാനും ചർച്ച ചെയ്യാനും ഒരു വിഷയമായി. സ്വന്തം വീടിനുമുന്നിൽ പുരുഷന്റെ ചെരിപ്പുകൾ കണ്ടാൽ ‘ഇവിടെ ചോദിക്കാനും പറയാനും ഒരുത്തൻ ഉണ്ട്’ എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അപരിചിതർ കൂടുതൽ നേരം ആവിട്ടിൽ നിന്ന് ശല്യം ചെയ്യാറില്ല്ല, എന്ന് ഉദാഹരണസഹിതം അദ്ധ്യാപിക വിവരിച്ചുതന്നു,
“നമ്മുടെ വീട്ടിൽ പുരുഷന്മാരില്ല എന്നും വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് സ്ത്രീകളാണെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ വഴിയെ പോകുന്ന വില്പനക്കാരനും സഹായം ചോദിച്ചുവരുന്നവരും അണ്ണാച്ചികളും വീട്ടിൽ‌നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുപോവുകയില്ല. നമ്മുടെ വിലയേറിയ സമയം ഇവരെ പറഞ്ഞുവിടാൻ ചെലവഴിക്കണം. എന്നാൽ ആണുങ്ങളായി ഭർത്താവോ മകനോ അച്ഛനോ വീട്ടിലുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ അവരെ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞുവിടാൻ കഴിയും എന്നാണ് എന്റെ അനുഭവം”
 വിദ്യാർത്ഥികളെയും ചിലപ്പോൾ അദ്ധ്യാപകരെയും ‘നേരെയാക്കുന്ന’ നമ്മുടെ കായിക അദ്ധ്യാപികക്ക് ആരെയും ഭയമില്ല എന്ന് നമുക്കെല്ലാം അറിയാം.
അപ്പോൾ എനിക്കൊരു സംശയം?
നമ്മുടെ സഹോദരങ്ങൾക്കെന്ത് പറ്റി? ആൺ‌തുണയില്ലാത്ത പെണ്ണ് പുറം‌പോക്ക് ഭൂമിപോലെ ആർക്കും കൈയ്യേറി കുടില്‌കെട്ടാൻ പറ്റുന്നതാണെന്ന ധാരണ ആണിന്റെ ജീനുകളിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ?
അതുപോലെ,,
   പെൺ‌കുട്ടികൾ ദൂരയാത്രകൾ ചെയ്യുമ്പോൾ ‘തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെ ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കരുത്’ എന്നാണ് എന്റെ മകളുടെ അനുഭവം. അവൾക്ക് വളരെയധികം കളവുകൾ പറയേണ്ട അവസരങ്ങൾ ദൂരയാത്രകളിൽ ഉണ്ടാവാറുണ്ട്. ഉപരിപഠനത്തിനായി കണ്ണൂരിൽ നിന്ന് അന്യ ജില്ലകളിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ പലപ്പോഴും ചോദിക്കും,
‘എവിടെക്കാണ് പോകുന്നത്?, വീട് എവിടെയാണ്?, എവിടെ പഠിക്കുന്നു?’.
യാത്രയുടെ  മടുപ്പ് ഒഴിവാക്കാൻ ഇതുപോലുള്ള പരിചയപ്പെടലുകൾക്കെല്ലാം മകൾ കൃത്യമായി ഉത്തരം നൽകും. എന്നാൽ ഒടുവിൽ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്, ‘ഒറ്റക്കാണോ യാത്ര?’
അതിന്‌മാത്രം അവൾ പച്ചക്കള്ളം പറയും, ‘അല്ല കൂടെ ചേട്ടനുണ്ട്’
   സ്വന്തമായൊരു സഹോദരൻ ഇല്ലെങ്കിലും കൂടെ സഹോദരനുണ്ട്’ എന്ന് പറഞ്ഞ് മകൾ യാത്രയിൽ സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പിക്കുകയാണ്. അത് അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ചതാണ്,
ഒരിക്കൽ,
  കണ്ണൂരിൽ നിന്ന് ഏറണാകുളത്തേക്കുള്ള യാത്രാവേളയിൽ തൊട്ടടുത്ത് പ്രായമുള്ള സ്ത്രീ. അവർ പരിചയപ്പെട്ട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ നാടും വീടും പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. എന്നാൽ ആ സ്ത്രീ പരിചയപ്പെടുത്തിയതെല്ലാം സമീപത്തുള്ള മദ്യഷാപ്പുകളുടെ അഡ്രസുകൾ പറഞ്ഞിട്ട് ആയിരുന്നു. കോഴിക്കോട് ബസ് നിർത്തിയപ്പോൾ അവർ മകളോട് പറഞ്ഞു,
“ഇവിടെനിന്നും ബസ്‌പുറപ്പെടാൻ പതിനഞ്ച് മിനിട്ട് കഴിയും; അതിനിടയിൽ നമുക്ക് അടുത്തുള്ള ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ചായകുടിച്ച് ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആവാം”
കേട്ടപ്പോൾ ആദ്യമൊന്ന് ഞെട്ടിയശേഷം പറഞ്ഞു,
“എന്റെ കൂടെ ചേട്ടനുണ്ട്, ഞാൻ ചേട്ടന്റെ കൂടെ പോയിട്ട് ചായ കുടിക്കും”
അതുവരെ നിർത്താതെ സംസാരിച്ച ആ സ്ത്രീ ബസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നതുവരെ പിന്നീടൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.
   യാത്രവേളകളിൽ സ്ത്രീകൾ ജാഗ്രത പാലിക്കണം. ചുറ്റുപാടുമുള്ളവരുടെ കണ്ണുകൾ അവളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ചിന്തയോടുകൂടി യാത്രചെയ്താൽ അപകടമില്ലാതെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ചേരാം. പക്ഷേ,,
അവിടെയും ആൺ‌തുണയുടെ പേര് പറയേണ്ടി വരുന്നു. ഒറ്റക്ക് യാത്ര ചെയ്യുന്നവളെ എന്തും ചെയ്യാമെന്ന ചിന്ത മലയാളികളായ ആണിന്റെ മാത്രമല്ല, പെണ്ണിന്റെ ജീനിലും കലർന്നിട്ടുണ്ട്.  
ഇനി ആദ്യത്തേതിലേക്ക് വരാം,, 
പാദുകപൂജ,,
    മലയാളി പെണ്ണുങ്ങളുടെ ജീനുകളിൽ പാരമ്പര്യമായി കയറിപ്പറ്റിയ ശീലമാണ് ചെരിപ്പ് പ്രദർശനം. ആണൊരുത്തന്റെ ചെരിപ്പ് വീടിനുമുന്നിൽ ഉണ്ടാവുന്നത് ഒറ്റപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് ധൈര്യം നൽകുന്നു, എന്നതാണ് അനുഭവം ഗുരു. ഇത് പെണ്ണിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആൺ‌ധാരണ കാരണം ഉണ്ടായതല്ലേ? റേഷൻ കാർഡിന്റെ ഉടമ ആയെങ്കിലും പെണ്ണ് ഭരിക്കപ്പെടാനും ആണ് ഭരിക്കാനും ഉള്ളവരാണെന്ന് ചിന്തിക്കുന്ന ആൺകൊയ്മയുടെ പ്രകടനമല്ലേ ഇത്. രാത്രി അടുത്തവീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന എന്നോട് വഴിയിലുള്ളവർ ചോദിക്കും,
“രാത്രീയിൽ ഏടിയാ ഒറ്റക്ക് പോന്നത്?”
ഈ ചോദ്യം ആണായ ഒരുത്തനും അഭിമുഖികരിക്കേണ്ടി വരാറില്ലല്ലോ,,, 
 പണ്ട് കുലസ്ത്രീകളുടെ ഗ്രെയ്ഡ് കണക്കാക്കിയത് രാവിലെ നോക്കുമ്പോൾ വീട്ടുമുറ്റത്ത് പതിഞ്ഞ പുരുഷ കാല്പാടുകളും കെടുത്തിയ ഓലച്ചൂട്ടിന്റെ എണ്ണവും നോക്കിയിട്ട് ആയിരുന്നു, എന്നാണ് ചരിത്രഭാഷ്യം. അന്നും അകത്താളുണ്ട് എന്നറിയിക്കാൻ വാതിലിനു മുന്നിൽ പാദുകം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത്തരം ചിന്താഗതിയിൽ നിന്നും കേരളം എന്നാണ് മുക്തരാവുക?
ഇനി നമുക്ക്
രാജശ്രീയുടെ ‘കല്യാണിയെന്നും ദാക്ഷായണിയെന്നും പേരായ രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ കത’യിലേക്ക് വരാം,,
  കഴിഞ്ഞ തലമുറ ജീനിന്റെ വിളിയാൽ ആൺ‌തുണയില്ലാതെ? മകനോടൊപ്പം താമസ്സിക്കുന്ന കല്യാണിക്ക് ആലക്കത്തെ കൈശുമ്മയോട് ആണുങ്ങളുടെ ചെരിപ്പിന് ചോദിക്കുന്നു. അവർ മകളായ ആയിശയുടെ കെട്ടിയോൻ അബൂബക്കറിന്റെ പഴയ ചെരിപ്പ് കൊടുക്കുന്നു. സവിശേഷതയുള്ള ആ ചെരിപ്പ് കല്യാണി സ്വന്തം വീടിന്റെ അടഞ്ഞ വാതിലിനു മുന്നിൽ വെക്കുന്നു. ഇത് രാത്രി സഞ്ചാരക്കാർ കാണുകയും അപവാദം പ്രചരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ചെരിപ്പിന്റെ ഉടമയായ അബൂബക്കറിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇവിടെ ചെരിപ്പാണ് വില്ലൻ    
 ആണിന്റെ തന്റേടവുമായി ജീവിക്കുന്ന കഥാപാത്രം കല്യാണി സുരക്ഷിതത്വത്തിനായി ആണടയാളമായ ചെരിപ്പ് ഉപയോഗിക്കുന്നു.
അപ്പോൾ മനസ്സിലായില്ലേ?
ഇപ്പോൾ ഒരു സംശയം,,
ആണിന്റെ ചെരിപ്പിന്റെ ഉറപ്പിലാണോ വീടിനകത്തുള്ള പെണ്ണിന്റെ മനസ്സമാധാനം?
******* 

Tuesday, September 29, 2015

ഉടുമ്പിന്റെ വഴികൾ


‘തേങ്ങ പറിക്കാൻ ആളെകിട്ടാനില്ല’ എന്ന്, പറയുന്നതു കേട്ടു; ഒന്ന് കയറിനോക്കിയാലോ?
ഈ തെങ്ങിന് ഇത്രേം ഉയരമുണ്ടെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല
ഏതായാലും കയറാൻ തുടങ്ങി; ഇനി മേലോട്ട് തന്നെ,,,
മേലോട്ട് നോക്കാൻ വയ്യ; നട്ടുച്ച നേരമാണ്,
മുറുകെ പിടിക്കാം, ഇതാ ഈ വിരലുകൾ കണ്ടോ,, ഇതുകൊണ്ടാണ് ഉടുമ്പിന്റെ പിടുത്തം
അയ്യോ,, താഴോട്ട് നോക്കുമ്പോൾ പേടിയാവുന്നു, എത്ര ഉയരത്തിലാണ് എത്തിയത്!
ഇനി ഞാനിറങ്ങട്ടെ,, എനിക്കെന്റെ മണ്ണ് മതി
ഇറങ്ങാൻ എന്തെളുപ്പം,, ഹാ, ഹാ,, അങ്ങനെ,
അല്ല, ഇതാരാ,, ക്യാമറയും പിടിച്ച്,, ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാ എന്റെ ഫോട്ടോ എടുത്തത്?

Monday, October 27, 2014

P V Ariel സാറിന്റെ ഗസ്റ്റ് പോസ്റ്റ്; കെ.എസ് മിനിയുടെ ‘അരങ്ങത്തുനിന്നും അടുക്കളയിലേക്ക്’



"ഫിലിപ്സ്കോമും ഏരിയല്സ് ജോട്ടിങ്ങ്സും"  ചേർന്നൊരുക്കുന്ന പുതിയ സംരഭത്തിൽ ഗസ്റ്റ് പോസ്റ്റ് ആയി എന്റെ അനുഭവക്കുറിപ്പുകൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ലേഖനം ‘അരങ്ങത്തുനിന്നും അടുക്കളയിലേക്ക്’ ചേർത്തിട്ടുണ്ട്. ഒപ്പം എന്റെ ബയോഡാറ്റ കൂടി വായിക്കാൻ കഴിയും. പോസ്റ്റ് വായിക്കാൻ,,,
  ഇവിടെ തുറക്കുക, ‘അരങ്ങത്തുനിന്നും അടുക്കളയിലേക്ക്’

Tuesday, March 11, 2014

കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?,,,കിളിക്കൊഞ്ചൽ,,,

കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?

പറഞ്ഞോളു,,,

നീയിങ്ങോട്ട് അടുത്തുവാ,,,

അയ്യൊ, അതൊന്നും പറ്റില്ല; ആരെങ്കിലും കണ്ടാലോ?

നമുക്കൊരു കൂട് വെച്ചാലോ?

അയ്യെ, എനിക്ക് നാണം വരുന്നു,,,

എന്തിനാ നാണിക്കുന്നത്? ഇവിടെ ആരും കാണില്ല, എന്റെ അടുത്തു വന്നാട്ടെ,

ആരും കാണില്ല എന്നോ? നീ പിന്നിലേക്ക് നോക്കിയാട്ടെ, അവിടെ ക്യാമറയും പിടിച്ച് ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ പോവ്വാ,,,

Tuesday, July 23, 2013

കുറിക്കണ്ണൻ കാട്ടുപുള്ള്... White throated ground thrush

‘കുറിക്കണ്ണൻ കാട്ടുപുള്ള്’ രണ്ട് വർഷം മുൻപ് എടുത്ത ഫോട്ടോ
                ഏതാനും വർഷമായി തണുപ്പ്കാലത്തിന്റെ ആരംഭംകുറിച്ചുകൊണ്ട് വീട്ടുപറമ്പിൽ വന്നെത്താറുള്ള മണ്ണിന്റെയും കരിയിലകളുടെയും നിറങ്ങൾകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഏകാകിയായ കൊച്ചുപക്ഷി …കുറിക്കണ്ണൻ കാട്ടുപുള്ള്. അതായത് White throated ground thrush (Zoothera citrina cyanotus) എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന ഈ പക്ഷിയെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ ‘കാവി’ Indian Pitta ആണെന്ന് എനിക്കൊരു സംശയം. എന്നാൽ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ച് ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് അത് കുറിക്കണ്ണൻ കാട്ടുപുള്ളാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചത്. 
               കരിയിലക്കിളിയെപോലെ മണ്ണിൽ ചാടിനടന്ന് അടുക്കള അവശിഷ്ടങ്ങളും മണ്ണിലെ പുഴുക്കളെയും ചെറു ഷട്പദങ്ങളെയും കൊത്തിത്തിന്നാറുള്ള പക്ഷി പലപ്പോഴും ഏകാകിയായിരുന്നു. എന്നാൽ രണ്ട് വർഷമായി മഴക്കാലം തുടങ്ങുമ്പോൾ ഇണയോടൊത്ത് നടക്കുന്നത് കണ്ടെത്തി. കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത് കൂടൊരുക്കാൻ മണ്ണിലെ വേരുകൾ കൊക്കിലൊതുക്കി തേക് മരത്തിൽ കയറുന്നതും പിന്നീടൊരുനാൾ മുതിർന്ന രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊത്ത് വീട്ടുപറമ്പിൽ നടക്കുന്നതും കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും കൂട് മാത്രം കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല; ഫോട്ടോ എടുക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല.

കുറിക്കണ്ണൻ കൂട്‌വെച്ച ക്രോട്ടൻ ചെടി
                  പതിവുപോലെ ഈ വർഷവും ശൈത്യകാലത്ത് അവൾ (അവനോ?) വന്നു. മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ജൂൺ മാസത്തിൽ തന്നെ മഴപെയ്തു, പിന്നീടത് പെരുമഴയായി. അപ്പോഴാണ് കുറിക്കണ്ണനെ കണ്ടത്, കൊക്കിൽ കരിയിലകളും ഉണങ്ങിയ വേരിൻ തുണ്ടുകളുമായി. വീടിന് തൊട്ടടുത്ത് ചെടികൾക്ക് ജലസേചനത്തിനും നടത്താനും കാല് കഴുകാനും‌വേണ്ടി നിർമ്മിച്ച പൈപ്പിനുസമീപം ഏതാണ്ട് രണ്ടരമീറ്റർ ഉയരമുള്ള ക്രോട്ടൺ –Codiaeum variegatum- ചെടിയുടെ കവരയിൽ കൂടൊരുക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പാണ്.
                അകലെനിന്ന് മാത്രമാണ് പക്ഷിയെയും കൂട് നിർമ്മാണത്തെയും നിരീക്ഷിച്ചത്. കാരണം തൊട്ടടുത്ത പ്ലാവിനുമുകളിൽ ഒരുജോടി കാക്കകൾ കൂട് വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ക്യാമറയുമായി വെളിയിലിറങ്ങുന്ന നിമിഷം നാട്ടിലുള്ള കാക്കകളെല്ലം എന്നെ നിരീക്ഷിക്കുക പതിവാണ്.                      പക്ഷിക്കൂടിന്റെ ഫോട്ടോ എടുത്ത് അത് എഡിറ്റ് ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ്‌തന്നെ എന്റെ പിന്നാലെ വരുന്ന കാക്കകൾ മുട്ടയും കുഞ്ഞിനെയും അകത്താകി കൂട് കാലിയാക്കുന്നത് പതിവായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് കൂടിന്റെ അടുത്ത് പോയി ഫോട്ടോ എടുത്തത് മൂന്നോ നാലോ തവണ മാത്രമാണ്. 
കൂടൊരുക്കാൻ നാരുകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പ്ലാസ്റ്റിക്ക് അവശിഷ്ടങ്ങളും;
കൂടിനകത്ത് പന്നൽ‌ചെടിയുടെ ഇലകൾകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചത് കൂട് തിരിച്ചറിയാതിരിക്കാനാണ്. ജീർണ്ണിക്കുന്ന ഇലകളും മണ്ണ് പുരണ്ട പ്ലാസ്റ്റിക്ക് നാരുകളും തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന കൂട് വെളിയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ ഭംഗി കുറവാണ്.
ഒരുദിവസം കൂട്ടിലിരിക്കുന്ന പക്ഷിയുടെ ഫൊട്ടോ എടുക്കാനൊരു ശ്രമം നടത്തിയപ്പോൾ അത് പറന്നകന്നു
നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു മുട്ടയുടെ ഫോട്ടോ
മര്യാദക്കൊന്ന് മുട്ടയിടാനും ഈ ടീച്ചർ സമ്മതിക്കില്ലല്ലൊ. ദേഷ്യപ്പെട്ട് അവളെന്നെ നോക്കി
പിന്നീടൊരു ദിവസം ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞത് മൂന്ന് മുട്ടകളുടെ ചിത്രം 
മുട്ടകൾ വ്യക്തമായി കാണാം, വളരെ ചെറുതാണ്, ഏതാണ്ട് ഒരു സെന്റീമീറ്റർ നീളം
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു, ദെ കുഞ്ഞ് പിറന്നു
മൂന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങൾ
കുഞ്ഞുങ്ങൾ വലുതായി
കൂട്ടിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി കുഞ്ഞ് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി പറക്കാൻ തുടങ്ങുന്നത് അതിരാവിലെ ആയിരിക്കും. അങ്ങനെ ശബ്ദം കേട്ട് നോക്കിയപ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് വിറകുകൾക്കിടയിൽ കറുത്ത നിറത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെമാത്രം കണ്ടത്. 
എന്നെക്കണ്ട് ഭയപ്പെട്ടിരിക്കയാണ്
പറന്നകലുന്നു
ഒളിച്ചിക്കാനൊരു ശ്രമം
ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴെല്ലാം പേടിച്ചകുഞ്ഞ് പറന്ന് പറന്ന് തൊട്ടടുത്ത കുറ്റിച്ചെടികൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു. അത് കണ്ട് പറന്നെത്തിയ അമ്മക്കിളിയും അച്ഛൻ‌കിളിയും ചേർന്ന് ഭക്ഷണം കൊടുത്തശേഷം അല്പം അകലെ പോയിരുന്ന് ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി
കിളിപോയ കൂട്
ക്രോട്ടൺ ചെടിയിൽ എന്നെക്കാളും ഉയരത്തിലുള്ള കവരയിൽ നിർമ്മിച്ച കൂട്ടിനകം എനിക്ക് നേരിട്ട് കാണാൻ ഒരിക്കൽ‌പോലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ക്യാമറ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിപിടിച്ച് മാത്രമാണ് കൂട്ടിനകം മുട്ട, കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഫോട്ടോകൾ എല്ലാം എടുത്തത്.
രണ്ട് മണിക്കൂറിന് ശേഷം മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം പക്ഷിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്റെ വീട്ടുപരിസരത്തിൽനിന്നും അകലേക്ക് പോയെന്ന് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു