Friday, April 27, 2012

നവശ്രിയും കൂട്ടുകാരും



നവശ്രിയും കൂട്ടുകാരും ചേർന്ന സംഘനൃത്തം. കൂട്ടത്തിൽ മുന്നിൽ മദ്ധ്യഭാഗത്ത് നവശ്രിമോൾ

Saturday, January 28, 2012

മാതൃഭൂമിയിൽ

                               ഓർമ്മവെച്ച നാളുകൾ‌തൊട്ട് ഞാൻ കാണാറുള്ള മാതൃഭൂമി പത്രവും വാരികയും, അക്ഷരം പഠിച്ച നാളുകൾ‌തൊട്ട് വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അന്നും ഇന്നും മാതൃഭൂമി വായിച്ചപ്പോഴെല്ലാം എന്റേതായ ഒരു സൃഷ്ടി പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിരുന്നു. എന്നെപ്പോലുള്ള ഒരാൾക്ക് എത്തിപ്പിടിക്കാനാവാത്താവിധം ഉന്നതമാണ് മാതൃഭൂമിയുടെ സ്ഥാനം എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചെങ്കിലും പരിശ്രമിച്ചിരുന്നു. 
                  അങ്ങനെ 2011 ഒക്റ്റോബർ 9ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മാതൃഭൂമി വാരികയിൽ ഞാൻ എഴുതിയ എന്റേതായ ഒരു അനുഭവം, അദ്ധ്യാപകരുടെ അനുഭവങ്ങളുടെ പേജായ ‘ചോക്കുപൊടി’യിൽ വന്നപ്പോൾ അഹ്ലാദംകൊണ്ട് വീർപ്പ്‌മുട്ടി. ‘ചെത്തിനടക്കുന്ന പയ്യൻ’ എന്ന പേരിൽ എഴുതിയ ലേഖനം വളരെ മുൻപായിരുന്നു വാരികക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തത്. 
‘ചെത്തിനടക്കുന്ന പയ്യൻ’ അതേപേരിൽ എന്റെ അനുഭവം എഴുതുന്ന ബ്ലോഗ് ആയ ‘മിനിലോക’ ത്തിൽ മുൻപ് പോസ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗമാണ്. 

                      കണ്ണൂർ ജില്ലയിൽ പുഴാതി ഹയർ‌സെക്കന്ററി സ്ക്കൂളിൽ ഹെഡ്‌മിസ്ട്രസ് ആയിരിക്കുമ്പോൾ 2007ലാണ് ലേഖനത്തിൽ പറയുന്ന അനുഭവം ഉണ്ടായത്. ആ സംഭവത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥിയെ കൌൺസിൽ ചെയ്ത് സാമാധാനിപ്പിച്ച്, നേർവഴി നയിച്ച അദ്ധ്യാപകരിൽ ഒരാളാണ് അറിയപ്പെടുന്ന കവി ‘മാധവൻ പുറച്ചേരി’; മറ്റേയാൾ പ്രാസംഗികനായ ‘യൂ.പി. സിദ്ധിക്ക്’. 
ചെത്തി നടക്കുന്ന പയ്യൻ പോസ്റ്റ് വായിക്കാൻ: ഇവിടെ

Wednesday, December 28, 2011

തിരുവോണസന്ധ്യ

                       ഇന്റർനെറ്റിൽ കടന്ന് ബ്ലോഗിംഗിലൂടെയാണ് എനിക്ക് മലയാള സാഹിത്യലോകത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്. സ്വന്തമായി എഴുതിയത് സ്വന്തമായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച് വായനക്കാരെ നേടിയെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ എന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ ഏതാനും ചിലത് ബ്ലോഗിൽ നിന്നും അച്ചടിമാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടുണ്ട്.
അതിൽ ചിലത് പരിചയപ്പെടുത്തുകയാണ്,

              ‘മിനി കഥകളിൽ’, ‘പ്രതീക്ഷകൾ പൂവണിഞ്ഞ തിരുവോണസന്ധ്യ’ എന്ന പേരിൽ ഞാനെഴുതിയ കഥ, കേരള സർവ്വീസ് പെൻഷനേഴ്സ് യൂണിയന്റെ 2011ലെ വാർഷികസമ്മേളനത്തിന്റെ സ്മരണികയിൽ ‘തിരുവോണസന്ധ്യ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.
കഥയുടെ പേജുകൾ
 ഒന്നാം പേജ്
രണ്ടാം പേജ്
മൂന്നാം പേജ്
‘മിനി കഥകളിൽ’ കഥ വായിക്കാൻ:- 
 

Monday, November 14, 2011

പാഠം 17 : റാകിപ്പറക്കട്ടെ

പരീക്ഷ,,,
പരീക്ഷയെന്ന് കേട്ടാൽ ഉറക്കത്തിൽ‌പോലും ഞെട്ടിയുണരുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒരു കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അതെല്ലാം മാറി,, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പേടിസ്വപ്നമായിരുന്ന പഴയ പരീക്ഷകളുടെ കാലം കഴിഞ്ഞു.
                         ഇന്ന് പരീക്ഷയെന്ന് കേട്ടാൽ കുട്ടികൾക്ക് ഉത്സാഹമാണ്. പുതിയരീതിയിലുള്ള പരീക്ഷ വന്നതുകൊണ്ടുള്ള ഒരു നേട്ടം! മുൻപൊക്കെ പരീക്ഷ അടുത്താൽ ഊണും ഉറക്കവും കളഞ്ഞ് വിദ്യാർത്ഥികൾ പഠിക്കാറുണ്ട്. ആ പതിവുകൾക്കെല്ലാം മാറ്റം വന്നിരിക്കയാണ്.
                         പഠിക്കാതെ, പ്രാർത്ഥന കൂടാതെ, കോപ്പിയടിക്കാതെ, നടക്കുന്ന പുത്തൻ പരീക്ഷകളുടെ ഒടുവിലത്തെ ദിനം വന്നെത്തി. അദ്ധ്യാപകർ അതിരാവിലെ തന്നെ സ്ക്കൂളിൽ വന്ന് ചോദ്യക്കടലാസ് തുറന്ന്, ഉത്തരങ്ങൾ എഴുതി ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിക്കും നൽകുന്നു. വിദ്യാർത്ഥികൾ അവന്റെ ഉത്തരക്കടലാസിൽ സ്വന്തം പേര് എഴുതിയിട്ട് തിരിച്ചേൽ‌പ്പിക്കുന്നു,,, എല്ലാവർക്കും വിജയം ഉറപ്പ്.
                          മാക്രി മെമ്മോറിയൽ ഹൈസ്ക്കൂളിൽ വാർഷികപരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന ഒന്നാം ക്ലാസ്സുകാർ കരയും. ഒന്നിന് താഴെ ക്ലാസ്സുകളില്ലാത്തതിനാൽ അവർക്ക് തുടർന്ന് പഠിക്കാനാവില്ലല്ലൊ; അവർ സ്ക്കൂൾ വിടുകയാണ്. തോൽക്കാൻ വേണ്ടി അവർ ചെയ്ത കഠിനശ്രമങ്ങളെല്ലാം വെറുതെയായിരിക്കയാണ്.

                           ഒടുവിലത്തെ ദിവസം പരീക്ഷ ആരംഭിക്കാനായി മണിയടിച്ചപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക സംഭവം അദ്ധ്യാപകരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ‌പെട്ടു; സ്ക്കൂളിൽ പക്ഷികളായ വിദ്യാർത്ഥികളൊന്നും വന്നുകാണുന്നില്ല. പകുതിയോളം വിദ്യാർത്ഥികൾ പലതരം പക്ഷികളായതിനാൽ അവരുടെയെല്ലാം ഇരിപ്പിടം ഒഴിഞ്ഞ് കാണപ്പെട്ടു; കാര്യമറിയാതെ ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ മഞ്ഞക്കൊമ്പനാനയും സഹപ്രവർത്തകരും പരിഭ്രമിച്ച് ഓടി നടക്കുകയാണ്.
ഒടുവിൽ അവർ വന്നു,, എല്ലാ പക്ഷികളും ഒന്നിച്ച്,
അവരെ കണ്ട് അദ്ധ്യാപകർ ഓടിയടുത്തു, “ഇങ്ങനെ വൈകാൻ എന്ത് പറ്റി?”
“സാർ ഞങ്ങൾ,,,”
എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച പറയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർക്ക് ദേഷ്യം വന്നു,
“ഒരാൾ മാത്രം പറയുക, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാവരെയും ഡിസ്‌മിസ് ചെയ്യും, പറഞ്ഞേക്കാം”
കൂട്ടത്തിൽ കുഞ്ഞിയായ മഞ്ഞതേൻ‌കിളി ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററുടെ കൊമ്പിൽ കയറിയിരുന്ന് അന്നത്തെ പത്രമെടുത്ത് തുറന്ന് അതിനുള്ളിലെ വാർത്ത ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ ആ വാർത്ത ഉച്ചത്തിൽ വായിച്ചു,
“മാക്രി മുതലാളിയുടെ ബംഗ്ലാവ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന കണ്ടം‌കുളക്കരക്ക് മുകളിലൂടെ പക്ഷികൾ പറക്കുന്നത് നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. നിരോധനം കണക്കാക്കാതെ അതിക്രമിച്ച് കടക്കുന്നവരെ പറക്കും‌തവളകൾ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത്, പൊട്ടക്കുളത്തിലെ ജെയിലിൽ പാർപ്പിക്കുന്നതാണ്”
“ഉം, നടക്കട്ടെ; ഒരു മുതലാളിയാണെന്ന്‌വെച്ച് വെറുമൊരു മാക്രി ഇങ്ങനെ അഹങ്കരിക്കാമോ?”
“സാർ, സാധാരണ വീട്ടിൽ‌നിന്നും നേരെ പറന്ന് സ്ക്കൂളിലെത്തുന്ന ഞങ്ങൾ, കാട്ടിലൂടെ ചുറ്റിനടന്നും പറന്നും ഇവിടെയെത്താൻ വൈകിയതാണ്, പലരുടെയും കാലിന് മുറിവ് പറ്റിയിട്ടുണ്ട്”
“എന്റെ മക്കളെ,, എനിക്കിതൊന്നും കാണാൻ വയ്യെ”
ഹെഡ്മാസ്റ്റർക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു, ഒടുവിൽ ഓഫീസ് മുറിയുടെ വലിയ വാതിലിലൂടെ അകത്ത് കടന്ന് സ്വന്തം കസാരയിലിരുന്ന് ഉറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. സ്ക്കൂളിൽ വന്നാൽ ഉറങ്ങുക എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശീലമാണല്ലൊ,,,

                             വൈകിയെത്തിയ പക്ഷികൾ പരീക്ഷ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ക്ലാസ്സുകളിൽ കടന്ന് അവരുടെ ഉത്തരക്കടലാസുകളിൽ പേരെഴുതി അദ്ധ്യാപകരെ ഏല്പിച്ചശേഷം വെളിയിലേക്ക് വന്നു. ഇപ്പോൾ അതാണല്ലൊ പരീക്ഷ,,, അദ്ധ്യാപകർ ചോദ്യം വായിച്ച് ഉത്തരമെഴുതി വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് നൽകുന്ന രീതി,,,
                            ആദ്യമേ പരീക്ഷ എഴുതിയ വിദ്യാർത്ഥികളെല്ലാം സ്ക്കൂൾ വരാന്തയിലും മുറ്റത്തും മൈതാനത്തുമായി ഓടിക്കളിക്കുകയാണ്. പക്ഷികളും അവരോടൊപ്പം ചേർന്ന് പറന്നുകളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇനി എല്ലാവർക്കും രണ്ട് മാസം വർഷകാല അവധിയാണ്.  കാർ‌മേഘങ്ങൾ സ്ക്കൂൾ വിടുന്നതും കാത്ത് ആകാശത്ത് ഉരുണ്ടുകൂടിയിട്ട് മഴപെയ്യാൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ അഹ്ലാദം കാരണം കുട്ടികൾ പരിസരത്തുള്ള എല്ലാ മരങ്ങളിലും കയറിമറിയുകയാണ്.

അങ്ങനെ വിദ്യാർത്ഥികളും അദ്ധ്യാപകരും സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിചാടുന്ന നേരത്ത് ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററുടെ അകമ്പടിക്കാരായ കുറുക്കന്മാർ ഒരു സംഭവം‌കണ്ട് ഞെട്ടി,
ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ കൊമ്പും തുമ്പിക്കൈയും ചേർത്ത്‌വെച്ച്, തലചായ്ച്ച് ഉറങ്ങുന്ന മേശയുടെ അടിയിൽ നിന്നും പുക ഉയരുന്നു! കൈയിലുള്ള തോക്ക് താഴ്ത്തിയിട്ട് കുറുക്കന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചു. എത്ര വിളിച്ചിട്ടും ഉണരാതായപ്പോൾ ഒരു കുറുക്കൻ ചീവീടുകളെ വിളിച്ചു,,, ‘സ്ക്കൂളിൽ നിന്നുള്ള ഉറക്കം ഉണരണമെങ്കിൽ ചീവീടുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെവിയിൽ കയറിയിട്ട് ഗാനമേള നടത്തണം’ അതാണല്ലൊ പതിവ്.
“കുട്രൂ ലുട്രൂ അപകടം,, പെട്ടെന്ന് വന്ന് ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററെ ഉണർത്ത്,”
എന്നാൽ ചീവീടുകൾ വന്നില്ല, ഇത്രയും കാലം ഒന്നിച്ച്‌നിന്ന കുട്രുവും ലുട്രുവും ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററെ അപകടാവസ്ഥയിൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ട് എങ്ങോട്ടോ പറന്നിരിക്കയാണ്,,, ചതി,, കൊടും‌ചതി.
കുറുക്കന്മാർ രണ്ട്‌പേരും ചേർന്ന് ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററെ പിടിച്ചുവലിച്ചു,,, തുടർന്ന് ഒന്നിച്ച് ചെവിയിൽ നോക്കി ഓരിയിട്ടു,,, അദ്ദേഹം ഉണരുന്നില്ല. ഉണരണമെങ്കിൽ ചീവീടുകളുടെ കർണ്ണകഠോരമായ ഗാനമേള കേൾക്കണമല്ലൊ,,,
                            പുക ഓഫീസ്‌മുറി മുഴുവൻ വ്യാപിച്ച് ശ്വാസം മുട്ടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ കുറുക്കന്മാർ ഓരിയിട്ട്‌കൊണ്ട് വെളിയിലേക്ക് ചാടി. അവരുടെ ബഹളത്തോടൊപ്പം പുക ചുറ്റും പരക്കുന്നത്‌കണ്ട് പേടിച്ച അദ്ധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളും സ്ക്കൂൾ പരിസരം വിട്ട് അകലേക്ക് ഓടാനാരംഭിച്ചു, ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഓട്ടം…
അപ്പോൾ അവരെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഉഗ്രൻ സ്ഫോടനം,
“ഠേ,,,”
ഓടുന്നവർ പിൻ‌തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൽ കണ്ടത് ഭീകരദൃശ്യമാണ്, ഇത്രയും കാലം അവർ പഠിച്ച, പഠിപ്പിച്ച, ഓടിക്കളിച്ച അവരുടെ സ്ക്കൂൾ പൊട്ടിചിതറുകയാണ്,,, എങ്ങും അഗ്നിജ്വാലകൾ, കരച്ചിലുകൾ, ബഹളങ്ങൾ. അതിനിടയിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്ന ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ മഞ്ഞക്കൊമ്പനാന ഞെട്ടിയുണർന്ന് കരയുമ്പോഴേക്കും സ്വന്തം സ്ക്കൂളിനൊപ്പം അദ്ദേഹത്തെയും തീജ്വാലകൾ വിഴുങ്ങി.

                            അഗ്നിജ്വാലകളുടെ സംഹാരതാണ്ഡവത്തിനുശേഷം എല്ലാം ശാന്തമായി. രക്ഷിതാക്കൾ ഓടിയെത്തിയിട്ട് അവരവരുടെ ഓമനമക്കളെ തേടാൻ തുടങ്ങി. ആശ്വാസം കുട്ടികളെല്ലാം രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അദ്ധ്യാപകരും,
“ഹെഡ്‌മാഷ്? ചീവീടുകൾ?”
ചെന്നായ സാർ ചോദിച്ചു.
“ചീവീടുകൾ വെളിയിലേക്ക് പോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു”
വാച്ച്‌മാൻ കൊമ്പൻ നായ പറയുന്നത് കേട്ട് എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി,
“ഞാൻ കണ്ടതാണ്,, അതിരാവിലെ ചീവീടുകൾ രണ്ടും ഓഫീസ് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയിട്ട് നേരെ നമ്മുടെ സ്ക്കൂൾ മാനേജറായ മാക്രി മുതലാളിയുടെ കാറിൽ കയറുന്നത്”
“അപ്പോൾ ഇത് നമ്മുടെ ഹെഡ്‌മാഷെ കൊല്ലാനായി മാക്രിയുടെ പണിയാണ്, ഒപ്പം സ്ക്കൂൾ ഇല്ലാതാക്കുകയും വേണം”
കുറുക്കന്മാർക്ക് സങ്കടവും ദേഷ്യവും ഒന്നിച്ച് വന്നു, ഇത്രയും കാലം സ്ക്കൂളിലെത്തിയാൽ ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററുടെ ഒപ്പം ഗമയിൽ നടക്കുന്നത് അവരാണല്ലൊ,
“ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററെ കൊന്ന ദുഷ്ടനായ മാക്രിയെ വെറുതെ വിടരുത്”
“അതൊന്നും വേണ്ട”
ചെന്നായ സാർ പറഞ്ഞു,
“ഇനി നമുക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു സ്ക്കൂൾ വേണ്ട”
“പിന്നെയോ”
“നമുക്ക് കാട് മതി, അതാണ് നമ്മുടെ സ്ക്കൂൾ; കാനനമാകട്ടെ നമ്മുടെ വിദ്യാലയം”
ചെന്നായ സാർ കാട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പാടാ‍ൻ തുടങ്ങി, അത്‌കേട്ട് മറ്റുള്ളവർ ഏറ്റുപാടി,
“റാകിപ്പറക്കട്ടെ, ഓടിക്കളിക്കട്ടെ ഞങ്ങളെല്ലാം,
പോയിതുലയട്ടെ പഴയ വിദ്യാലയം;
കാടിന്റെ മക്കൾ ഞങ്ങളാണ്, ഇനി;
കാനനമാവട്ടെ,, നമ്മുടെ വിദ്യാലയം”
********************************************************
(ശിശുദിനാശംസകളോടെ കുട്ടികളുടെ നോവൽ അവസാനിച്ചു)


പിൻ‌കുറിപ്പ്:
1988 ൽ ഒരു ഹൈ‌സ്ക്കൂൾ അദ്ധ്യാപിക ആയിരിക്കെ ‘ജീവനുള്ള കമ്പ്യൂട്ടർ’ കാണാത്ത കാലത്ത്’ കുട്ടികളുടെ നോവലായി കടലാസിൽ എഴുതിയതാണ്. ഇത് കുട്ടികൾക്ക് മാത്രമല്ല, മുതിർന്നവർക്കും‌വേണ്ടി എഴുതിയതാണ്. അക്കാലത്ത് എഴുതിയ, മറ്റ് പലതും അഗ്നിയിൽ ഹോമിച്ചെങ്കിലും എന്റെ പുരാവസ്തുക്കളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഈ നോവൽ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. കാലത്തിന്റെ മഹാപ്രവാഹത്തിനിടയിൽ സ്ക്കൂളും വിദ്യാഭ്യാസരീതികളും മാറിയെങ്കിലും അടിസ്ഥാനപരമായി മാറാതെ നിൽക്കുന്ന പലതും ഉണ്ട്. അതിനാൽ ഇപ്പോഴും ഇത് വായിക്കാൻ എനിക്ക് രസം തൊന്നുന്നു. കടലാസ് നോക്കിയിട്ട് ഒരു തവണ ടൈപ്പ് ചെയ്തത് മുഴുവൻ ഡിലീറ്റ് ആയതിനാൽ രണ്ടാം തവണയും ടൈപ് ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. ആ കാരണം കൊണ്ടാണ് അദ്ധ്യായങ്ങൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ വൈകിയത്.   

Saturday, October 29, 2011

പാഠം 16 : പരീക്ഷ

                        മാക്രി മെമ്മോറിയൽ ഹൈ സ്ക്കൂളിൽ പരീക്ഷ ആരംഭിക്കുന്നദിവസമാണ്; വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് അറിയാത്ത സംഗതികൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് അദ്ധ്യാപകരെ അറിയിക്കാനുള്ള സൂത്രപ്പണികൾ ചെയ്യുന്ന ദിവസം. റിനു മുയൽ അന്ന് പതിവിലും നേരത്തെ സ്ക്കൂളിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. കാട്ടിലെ ഇടവഴിയിലൂടെ അല്പം നടന്നപ്പോഴാണ് ലാഡൻ പന്നിയെ കണ്ടത്. അവൻ പന്നിയോട് ചോദിച്ചു,
“എല്ലാം പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞോ?”
“ഉം, പഠിക്കാനോ? ഞാനൊന്നും പഠിച്ചിട്ടില്ല, നമ്മൾ പഠിച്ചില്ലെങ്കിലും പാസ്സാവുമല്ലൊ”
“പഠിക്കാതെ പാസ്സാവാനോ? അതെങ്ങനെ?”
റിനു ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.
“നമ്മൾ പഠിച്ചില്ലെങ്കിലും എല്ലാവരെയും ജയിപ്പിക്കണമെന്നാണ് നിയമം. പിന്നെ തോൽക്കണമെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും സൂത്രം കണ്ടുപിടിക്കണം”
റിനു പോക്കറ്റിൽ നിന്നും കുറച്ച് നിലക്കടലയെടുത്ത് ലാഡന് നൽകി. നിലക്കടലയും തിന്ന് കൈകോർത്ത്‌പിടിച്ച് അവർ സ്ക്കൂളിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ലാഡൻ പറഞ്ഞു,
“പിന്നെ നമ്മുടെ സൂത്രൻ കാക്കക്ക് ഇക്കൊല്ലം തോൽക്കണമെന്നൊരാശ; അവൻ പുതിയ എന്തോ സൂത്രം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്‌പോലും”
“പുതിയ സൂത്രമോ? അതെന്താ?” റിനുവിന് സംശയമായി.
“ഉത്തരക്കടലാസുകളിൽ അവൻ സിനിമാപാട്ടുകൾ എഴുതുമെന്നാ പറയുന്നത്”
“അപ്പോൾ ഉത്തരക്കടലാസ് നോക്കുന്നവർ വായിച്ചുനോക്കാതെ സിനിമാപാട്ടിന് മാർക്കിട്ടാലോ?”
റിനുവിന്റെ സംശയം കേട്ട ലാഡൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ വേഗം നടന്നു. അപ്പോഴേക്കും അവർ സ്ക്കൂളിൽ എത്തിയിരുന്നു.

                           പരീക്ഷ തുടങ്ങാനുള്ള മണിയടിച്ചു. വിദ്യാർത്ഥികളെല്ലാം നിവർത്തിയ കടലാസും തുറന്ന പേനയുമായി ചോദ്യക്കടലാസിനെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഇരിപ്പായി. കോപ്പിയടിക്കാനായി കൊണ്ടുവന്ന തുണ്ടുകടലാസുകൾ ഒളിപ്പിച്ചത് അതാത് സ്ഥാനത്ത് തന്നെയുണ്ടെന്ന് എല്ലാവരും ഉറപ്പ് വരുത്തി.
                           നിമിഷങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ വിദ്യാർത്ഥികളെല്ലാം അസ്വസ്ഥരായി. അവരുടെ പേടിസ്വപ്നമായ ചോദ്യക്കടലാസുമായി അദ്ധ്യാപരാരും ക്ലാസ്സിലേക്ക് വരുന്നില്ല; എവിടെ അദ്ധ്യാപകർ? എവിടെ ചോദ്യക്കടലാസ്?
                           അവരുടെ ഉത്ക്കണ്ഠക്ക് അറുതിവരുത്തിയത് പ്യൂൺ തുരപ്പൻ പെരിച്ചാഴിയാണ്. അവൻ ഓരോ ക്ലാസ്സിലും പോയി അറിയിച്ചു,
“അദ്ധ്യാപകരെല്ലാം ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം കണ്ടുപിടിച്ച് എഴുതുകയാണ്. അതുകഴിഞ്ഞ് അവർ വരുന്നതുവരെ അടങ്ങിയിരിക്കണം”

                           അതുവരെ അടങ്ങിയിരുന്നവർക്കെല്ലാം സംശയമായി, ‘ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടത് വിദ്യാർത്ഥികളല്ലെ? അതെങ്ങനെ അദ്ധ്യാപകർ ചെയ്യും?’. ചോദ്യക്കടലാസിനെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഏറെനേരം ഇരിക്കുക,,, ബോംബ് ഭീഷണിയുണ്ടായ ദിവസം മുതൽ സ്ക്കൂളിനകത്ത് കൂടുതൽ നേരം ഇരിക്കാൻ കുട്ടികൾക്കെല്ലാം ഭയമാണ്. ചെന്നായ സാറിന്റെ അടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ബോംബാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ഇറങ്ങിഓടിയവരുണ്ട്. സ്ക്കൂളിൽ എത്തിയാൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും വീട്ടിലെത്തിയാൽ മതിയെന്ന് അവരെല്ലാം പ്രാർത്ഥിക്കും.

                           ഏറെ നേരത്തിനുശേഷം അദ്ധ്യാപകർ ഓരോരുത്തരായി ക്ലാസ്സിനകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോഴേക്കും പരീക്ഷാസമയം കഴിയാറായിരുന്നു. ചോദ്യക്കടലാസിന് പകരം അവർ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് നൽകിയത് ഉത്തരക്കടലാസാണ്. ആശ്ചര്യപ്പെട്ട് ഉത്തരക്കടലാസ് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ താറാവമ്മ ടിച്ചർ പത്താം ക്ലാസ്സുകാരോട് പറഞ്ഞു, 
“ഇത്തവണ നിങ്ങളാരും ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം എഴുതേണ്ട, പുതിയ രീതിയിലുള്ള പരീക്ഷയാണ്. പരീക്ഷാ ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം ഉത്തരക്കടലാസിൽ ഉത്തരങ്ങളെല്ലാം അദ്ധ്യാപകർ തന്നെ എഴുതിയിട്ട് നിങ്ങൾക്ക് തരും. പിന്നെ നിങ്ങൾ വിദ്യാർത്ഥികൾ ചെയ്യേണ്ടത് ഒന്നുമാത്രം, ‘എല്ലാവരും അവരവരുടെ പേരെഴുതിയിട്ട് ഉത്തരക്കടലാസ് തിരിച്ച് തരിക’.
                           കുട്ടികൾക്കുണ്ടായ സന്തോഷം പറയാനുണ്ടോ? ആ നശിച്ച ചോദ്യക്കടലാസ് ഇനി കാണുകയേ വേണ്ട, കോപ്പിയടിക്കേണ്ട, ഉത്തരം എഴുതേണ്ട; സുഖം പരമസുഖം.

                           പുതിയ രീതിയിലുള്ള പരീക്ഷ അദ്ധ്യാപകർക്ക് വളരെയധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പതിവുപോലെ ഓരോ ഉത്തരവും വായിച്ചുനോക്കി മാർക്കിടേണ്ട, ശരിയായ ഉത്തരങ്ങൾ, എല്ലാ ഉത്തരത്തിനും മുഴുവൻ മാർക്കും കൊടുക്കാം, ശരി മാത്രം ഇട്ടാൽ മതി, എല്ലാവരും ജയിക്കും; സുഖം പരമസുഖം.

                         പരീക്ഷയിലുണ്ടായ മാറ്റത്തിൽ സന്തോഷിച്ച വിദ്യാർത്ഥികൾ ആർപ്പുവിളിച്ചുകൊണ്ട് വെളിയിലേക്കിറങ്ങി. അവർ കൂട്ടം കൂട്ടമായി മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ച് കാട്ടിലുള്ള അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് നടന്നു,
“പുതിയ പരീക്ഷ,,, നീണാൾ വാഴട്ടെ,
മാക്രി മെമ്മോറിയൽ സ്ക്കൂൾ,,, ജയിക്കട്ടെ,
ചോദ്യക്കടലാസ്,,, വേണ്ടേവേണ്ട,
ഉത്തരക്കടലാസ്,,, വേണം വേണം,
വിദ്യാർത്ഥി ഐക്യം സിന്ദാബാദ്,”
(തുടരും)

Wednesday, September 28, 2011

പാഠം 15: വിദ്യാലയത്തിൽ ബോംബ് ഭീഷണി

“എന്താ ബെല്ലടിക്കാത്തത്? സമയം പത്ത്‌മണി കഴിഞ്ഞല്ലൊ?”
മാക്രി മെമ്മോറിയൽ ഹൈസ്ക്കൂളിലെ ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ ‘മഞ്ഞക്കൊമ്പനാന’, പ്യൂൺ തുരപ്പൻ പെരിച്ചാഴിയോട് ചോദിച്ചു.
“സാർ കുട്ടികളാരും വന്നുകാണുന്നില്ല”
“പത്ത്‌മണി ആയിട്ടും വിദ്യാർത്ഥികളാരും വന്നില്ലെന്നോ? ഇന്ന് ഞായറാഴ്ച പ്രവർത്തിദിവസമാണല്ലൊ; പിന്നെന്താ ആരും വരാത്തത്?”
അവധി ദിവസങ്ങളായ വെള്ളിയാഴ്ചയും ശനിയാഴ്ചയും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞായറാഴ്ച പ്രവർത്തിദിനമാണെന്ന് കുട്ടികൾ മറന്നുപോയോ!
“കുട്ടികൾ ആരെയും കാണാനില്ല, അദ്ധ്യാപകർ എല്ലാവരും ഉണ്ട്”
തുരപ്പൻ ഹെഡ്മാസ്റ്ററെ അറിയിച്ചു. ഒരാഴ്ചമുൻപ് നടന്ന അപകടത്തിനുശേഷം ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററും പ്യൂണും വളരെ ഐക്യത്തിലാണ്.
“ഉം, നീ ബെല്ലടിക്ക്”
                            തുരപ്പൻ പതിവിലും ശക്തിയിൽ ബെല്ലടിച്ചു; എന്നിട്ടും കുട്ടികളാരും വന്നില്ല. മണിയടി കേട്ടതോടെ അദ്ധ്യാപകർ ഹാജർപട്ടികയും ചോക്കും ചൂരലുമായി അവരവരുടെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. വിദ്യാർത്ഥികളില്ലാത്ത ശൂന്യമായ ക്ലാസ്സുകൾ കണ്ട് അവരെല്ലാം ആദ്യം ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു; പിന്നീട് പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങി. 
                           ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ തുരപ്പൻ പെരിച്ചാഴിക്ക് ആകെയൊരു വെപ്രാളം. വെറുമൊരു പ്യൂൺ ആണെങ്കിലും സ്ക്കൂളിന്റെ കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധ കൂടുതലായ അവൻ, വാച്ച്‌മാൻ കൊമ്പൻ നായയോട് പറഞ്ഞു,
“എന്നാലും എന്റെ കൊമ്പാ,,, നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കെന്ത് പറ്റി? അടുത്തുള്ള വീടുകളിൽ ഓടിപ്പോയിട്ട് നീയൊന്നന്വേഷിക്ക്; കുട്ടികളില്ലാതെ എങ്ങനെയാ പഠിപ്പിക്കുന്നത്?”
അത് കേട്ടപ്പോൾ കൊമ്പൻ നായ ഗെയ്റ്റ് തുറന്ന് വെളിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. തുരപ്പൻ അകത്ത് കടന്ന് ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററെ നോക്കി,, അദ്ദേഹം സുഖമായി ഉറങ്ങുകയാണ്. ‘എല്ലാദിവസവും അതിരാവിലെ സ്ക്കൂളിലേക്ക് വരുന്ന കാട്ടിലെ കുട്ടികളെ മൊത്തത്തിൽ കാണാതിരുന്നിട്ടും അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു വിഷമവും ഇല്ല’.

                         ക്ലാസ്സിൽ പോയ അദ്ധ്യാപകർക്ക് ആദ്യം അല്പം വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നീട് പതിവുപോലെ പഠിപ്പിച്ചു. വിദ്യാർത്ഥികൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളെല്ലാം സ്വന്തമായി കണ്ടുപിടിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവർക്കല്പം പ്രയാസം തോന്നി. എല്ലാദിവസവും ഉറങ്ങുന്ന അദ്ധ്യാപികമാർ പതിവിലും നന്നായി ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് ഉറക്കം തുടർന്നു. കുട്ടികളുടെ ശല്യമില്ലാതെ നന്നായി പഠിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവർ വളരെയധികം സന്തോഷിച്ചു. മണിയടിക്കുന്നതിന്റെ താളത്തിനൊത്ത് അദ്ധ്യാപകർ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഇരിപ്പിടം നോക്കി പഠിപ്പിക്കുന്നത് തുടർന്നു.

ഉച്ചയാവാറായപ്പോൾ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുകൂവിക്കൊണ്ട് കൊമ്പൻ‌നായ ഓടിവരുന്നത് കണ്ട് അദ്ധ്യാപകരെല്ലാം വെളിയിലേക്കിറങ്ങി,
“കുട്ടികളാരും ഇന്ന് സ്ക്കൂളിലേക്ക് വരില്ല”
അവൻ വിളിച്ച് കൂവിയത് കേട്ട് ഉറങ്ങുന്ന ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ പോലും ഞെട്ടിയുണർന്നു.
“എന്നതാ കാര്യം?”
എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് വിളിച്ചുചോദിച്ചു.
“അവർക്കെല്ലാം ഓരോ കുറിപ്പുകൾ കിട്ടി,,, നേരം പുലർന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കുട്ടികളുടെ വീടുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇതുപോലെ ഓരോ എഴുത്തുകൾ,, ഇതാ, ഇത് തന്നെ”
കൊമ്പൻ നായ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും മൂന്ന് കടലാസുതുണ്ടുകൾ പുറത്തെടുത്തു. അതിലൊന്ന് നിവർത്തി ഉച്ചത്തിൽ വായിച്ചു,
“മാക്രി മെമ്മോറിയൽ ഹൈസ്ക്കൂളിൽ ബോംബ് വെച്ചിട്ടുണ്ട്, കൃത്യം പതിനൊന്ന് മണിക്ക് അത് പൊട്ടിത്തെറിക്കും”
“ങെ,, ബോംബോ? എന്നിട്ട് പതിനൊന്ന് മണി കഴിഞ്ഞല്ലൊ”
അദ്ധ്യാപകരെല്ലാം ഭയപ്പെട്ട് അന്യോന്യം നോക്കി.
“പൊട്ടാത്ത ആ ബോംബ് കണ്ടുപിടിച്ചിട്ട്‌തന്നെ ബാക്കികാര്യം”
കൊമ്പൻ നായയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഏതാനും അദ്ധ്യാപകർ ചേർന്ന് പരിശോധന നടത്താൻ തുടങ്ങി. സ്ക്കൂളിലെ മുക്കും മൂലയും ബോംബ് കണ്ടെത്താൻ മണത്തുനോക്കി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ പത്താം ക്ലാസ്സിന്റെ ബ്ലാക്ൿബോർഡിനടിയിൽ ഒരു അനക്കം; അവിടെ ആരോ പതുങ്ങി ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു,
“ആരെടാ അത്? പുറത്തുവാ”
കൊമ്പൻ നായ ഉച്ചത്തിൽ കുരച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ബോർഡിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപം ഇടതുകൈയിൽ ഒരു പൊതിയുമായി പതുക്കെ വെളിയിൽ വന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ കട്ടിയുള്ള കവചം‌കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു,
“ഇത്,, ഇത്, ഈനാം‌പേച്ചിയല്ലെ? എപ്പോഴും മാളത്തിൽ കഴിയുന്ന ഇവനെങ്ങനെ ക്ലാസ്സിലെത്തി?”
ഈനാം‌പേച്ചിയുടെ കൈയിലുള്ള പൊതി ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ തുമ്പിക്കൈകൊണ്ട് തട്ടിയെടുത്ത് പൂന്തോട്ടത്തിന് വെളിയിലുള്ള കുളത്തിലേക്ക് നീട്ടിയൊരേറ് കൊടുത്തു,
“ഉം, നിന്റെ ബോംബ് വെള്ളത്തിൽ പോയി പൊട്ടട്ടെ”
ബോംബ് പൊട്ടുന്ന ഒച്ചയെ പ്രതീക്ഷിച്ച് എല്ലാവരും ചെവിയിൽ വിരൽ തിരുകിയത് വെറുതെയായി, അത് പൊട്ടിയില്ല.
“ഇവനെയങ്ങിനെ വിടാൻ പറ്റില്ല, പിടി വിട്ടാൽ മണ്ണ് തുരന്ന് താഴോട്ട് പോകും”
ചെന്നായ സാർ പറഞ്ഞു.
“ഉം, പറഞ്ഞൊ? ഇവിടെ ബോംബ് വെക്കാൻ നിന്നെ ആരാണയച്ചത്?”
കരടി മാഷ് ചോദ്യം ചെയ്യാനായി ഈനാം‌പേച്ചിയുടെ മൂക്കിനിടിച്ചെങ്കിലും അടി കൊണ്ടത് മുതുകിലെ കവചത്തിൽ. മാഷിന്റെ കൈ മുറിഞ്ഞ് ചോരയൊലിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഇവനെക്കൊണ്ട് ഞാൻ സത്യം പറയിപ്പിക്കാം” 
തുരപ്പൻ പെരിച്ചാഴി നേരെ ഓഫീസ്‌റൂമിൽ പോയി പഴയ ഉത്തരക്കടലാസുകളും തീപ്പെട്ടിയും കൊണ്ട്‌വന്നു. കടലാസുകൾ കൂട്ടിയിട്ട് തീക്കൊളുത്തിയിട്ട് പറഞ്ഞു,
“സത്യം പറഞ്ഞോ; ആരാ നിന്നെ അയച്ചത്? പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ തീയിലിട്ട് ചുടും”
“അയ്യോ എന്നെ കൊല്ലല്ലെ,,, ഞാൻ സത്യം പറയാം”
ഈനാം‌പേച്ചി കരയാൻ തുടങ്ങി.
“പെട്ടെന്ന് പറയെടാ“
ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററുടെ ആനക്കാൽ ചവിട്ട് കൊണ്ടപ്പോൾ ഈനാം‌പെച്ചി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു,
“പറയാം,, എന്നെ ചവിട്ടല്ലെ; ആ മാക്രിയാ എന്നെ പറഞ്ഞയച്ചത്”
“മാക്രിയോ? ഏത്?”
“മാക്രി മുതലാളി”
“ആര്? നമ്മുടെ സ്ക്കൂൾ മാനേജറോ?”
ചുറ്റും കൂടി നിന്നവർ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു,
“അതെ, കുട്ടികൾ ഇല്ലാത്ത നേരത്ത് മാഷുമ്മാർ മാത്രമുള്ള നേരത്ത് ബോം‌ബ് വെക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ കൈയിൽ തന്നുവിട്ടതാ”
“എന്തിന്?”
“സ്ക്കൂൾ പൊളിഞ്ഞാൽ മുതലാളിക്ക് ഇവിടെ ഒരു വലിയ ഹോട്ടൽ നിർമ്മിക്കണം. പിന്നെ മാഷമ്മാരെല്ലാം ചത്താൽ സ്ക്കൂൾ ഇല്ലാതാക്കുമ്പോൾ ആരും ചോദിക്കാൻ വരില്ലല്ലൊ”
“അതുശരി അപ്പോൾ പറഞ്ഞ സമയത്ത് ബോംബ് പൊട്ടാഞ്ഞതെന്താണ്?”
“അതെങ്ങനാ പൊട്ടുന്നത്? എന്നോട് പറഞ്ഞു, ‘സ്ക്കൂളിനകത്ത് ഒളിച്ച് കടന്നിട്ട് ബോം‌ബ് വെച്ചശേഷം മണ്ണ് തുരന്ന് പുറത്ത് പോകാൻ’, പറഞ്ഞ സമയത്ത്  അത് പൊട്ടിക്കൊള്ളും. അതുപോലെ അകത്തുകടന്നപ്പോഴാണ് സിമന്റ് തറയാണെന്നും എനിക്ക് അത് തുരന്ന് മണ്ണിനടിയിൽ പോവാനും ആവില്ലെന്ന് മനസ്സിലായത്. സമയത്ത് പൊട്ടുന്ന ബോംബായതിനാൽ അത് എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് തന്നെ പൊട്ടുമ്പോൾ ഞാനും ചാവും. അതുകൊണ്ട് പൊട്ടാതിരിക്കാൻ ബോംബിനെ നാവ്‌ ഉപയോഗിച്ച് ഉമിനീർ കൊണ്ട് നനച്ച് ഞാൻ തന്നെ പൊട്ടാതാക്കി. എനിക്ക് മരിക്കാൻ പേടിയാ മാഷെ”
ഈനാം‌പേച്ചി ദയനീയമായി എല്ലാവരെയും നോക്കിക്കൊണ്ട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു,
“ആ കള്ളൻ മുതലാളി ഞാനും കൂടി മരിക്കാനാണ് കെണിയൊരുക്കിയത്”
ഈനാം‌പേച്ചി കരച്ചിൽ തുടരുകയാണ്, അപ്പോൾ അദ്ധ്യാപകർ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ ഭയം ഉയരാൻ തുടങ്ങി.

Thursday, September 1, 2011

പാഠം 14: ഓഫീസർ കോലൻ ചുണ്ടെലി

                                    ആ ദിവസം രാവിലെ മുതൽ വിദ്യാലയ അന്തരീക്ഷം പൊതുവെ ശാന്തമായിരുന്നു. പഠിപ്പിക്കുന്നവർ നന്നായി പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ പഠിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഉച്ചയാവാറായപ്പോൾ ഒരു അനിഷ്ടസംഭവം ഉണ്ടായി. മൂന്നാം തരത്തിലെ ലൂസി ആടിന്റെയും നാലാം തരത്തിലെ ആമിന ആടിന്റെയും അനുജന്മാർ ഒന്നാം തരത്തിൽ പഠിക്കുന്നുണ്ട്. അനുജന്മാർ രണ്ടാളും ഒരുപോലെ; മാത്രമല്ല, രണ്ടാൾക്കും ഒരേ പേര്,,, കുട്ടൻ. ഇന്റർ‌വെൽ മണിയടികേട്ട് വെളിയിലിറങ്ങിയ രണ്ട് കുട്ടന്മാരും ഒന്നിച്ച് ഓടിക്കളിക്കുന്നത് കണ്ടതാണ്; എന്നാൽ ക്ലാസ്സിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നത് ഒരു കുട്ടൻ മാത്രം.

                            ഒരു കുട്ടനെ അവിടെ നിർത്തി രണ്ടാം കുട്ടനെ കണ്ടെത്താൻ അദ്ധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളും ഒത്ത് ചേർന്ന് കാട്ടിലേക്കിറങ്ങി. രണ്ട് മണിക്കൂർ നേരത്തെ തിരച്ചിലിന്റെ ഒടുവിൽ അവർ വെറും‌കൈയുമായി തിരിച്ചു വന്നു. ഒരു കുട്ടൻ മാത്രം ബാക്കിയായിരിക്കെ അടുത്ത പ്രശ്നം അരങ്ങേറി. ലൂസി ആടും ആമിന ആടും ഒന്നിച്ച് ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറയുന്നു,,, ‘ജീവനോടെ സ്ക്കൂളിൽ ഇരിക്കുന്ന കുട്ടൻ തന്റെ അനുജനാണെന്ന്’. വിട്ടുമാറാത്ത തർക്കത്തിനൊടുവിൽ കരടിമാഷ് പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു,
                            രണ്ട്‌പേരും തന്റേതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് തർക്കത്തിനിടയാക്കിയ കൊച്ചു കുട്ടനെ നേരെ രണ്ടായി മുറിച്ച് ഓരോ പീസ് അവർക്ക് നൽകി; അതോടെ പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു.

                             പ്രശ്നം പരിഹരിച്ച് ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോകാൻ നേരത്താണ് എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വെളുത്ത കാർ സ്ക്കൂളിനു മുന്നിൽ വന്ന് നിർത്തിയത്. നിർത്തിയ കാറിലെ ഡ്രൈവർ വെളിയിലിറങ്ങിയിട്ട് പിന്നിലെ ഡോർ തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ‌നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്ന ആളെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ഒന്ന് ഞെട്ടി;
…അത് ഓഫീസർ കോലൻ ചുണ്ടെലി ആയിരുന്നു,
                             പെട്ടെന്ന് അദ്ധ്യാപകരെല്ലാം വിദ്യാർത്ഥികളെ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് അവരവരുടെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് ഓടിപ്പോയിട്ട് പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ഇതൊന്നും കാണാത്ത, അറിയാത്ത, മട്ടിൽ ചുണ്ടെലി നേരെ ഓഫീസ്‌റൂമിലേക്ക് കടന്നു.

                            അവിടെ ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ മഞ്ഞക്കൊമ്പനാന ഉറക്കം തന്നെ; ഓഫീസർ കോലൻ ചുണ്ടെലി വന്നതും ഓഫീസിനകത്ത് കടന്ന് തന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്നതും അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞതേയില്ല. അപ്പോൾ ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററുടെ അകമ്പടിക്കാരായ കുറുക്കന്മാർ ചീവീടുകളെ വിളിച്ചു,,,,,
അദ്ദേഹത്തെ ഉണർത്താൻ,,,
അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്നും പറന്നുവന്ന രണ്ട് ചീവീടുകളും ആനയുടെ ഇരു ചെവികളിലും കയറിയിരുന്ന് സംഗീതപ്പെരുമഴ ആരംഭിച്ചു.
“ഹോ, ഭയങ്കരം തന്നെ,,,”
അസഹനീയമായ ശബ്ദം കേട്ട കോലൻ ചുണ്ടെലി രണ്ട് ചെവിയിലും വിരൽ തിരുകി. പാട്ട് നിർത്തിയിട്ട് ചീവീടുകൾ അകത്തെ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പോയൊളിച്ചതും ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ ഉണർന്നതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മുന്നിലിരിക്കുന്നവനെ നോക്കിയിട്ട് അലറി,
“ആരെടാ അനുവാദമില്ലാതെ കസാരയിലിരിക്കുന്നത്? ഹും,,, തന്നെ ഞാൻ ഡിസ്‌മിസ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു”
കോലൻ ചുണ്ടെലി ഞെട്ടിപ്പോയി,
ഓഫീസർ ആയതിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ഒരാൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് ആദ്യമായാണ്. ഓഫീസർ സ്ഥാനത്ത് ചുണ്ടെലി ഇരിക്കുന്നത് അദ്ധ്യാപകർക്കൊന്നും ഇഷ്ടമല്ല, എന്ന് കോലന് നന്നായി അറിയാം. ‘ഓഫീസറാവണമെങ്കിൽ ചുണ്ടെലിയായി ജനിക്കണമെന്ന്’ കേൾക്കാതെ ചിലർ പറയാറുണ്ടെങ്കിലും തന്റെ കീഴെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ ഇങ്ങനെ പറയാമോ?
അവസരം വന്നാൽ ഇതിനെല്ലാം പകരം ചോദിക്കാം;

കോലൻ കസാരയിൽ അമർന്നിരുന്ന് ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററെ നോക്കി ഇടിവെട്ടുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു,
“ഞാൻ വന്നതെന്തിനാണെന്ന് അറിയുമോ?”
അതുകേട്ട് ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ മഞ്ഞക്കൊമ്പനാന ഒന്ന് ഞെട്ടി. ശരിരമാകെ വിയർത്ത് കുളിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു,
“സർ ഞാനൊരു പാവമാണ്, ഉറക്കം ഞെട്ടിയാൽ മുന്നിലുള്ളവരെ ശകാരിക്കുന്നതും ഡിസ്‌മിസ് ചെയ്യുന്നതും എന്റെ ഒരു പതിവായിപോയി. ആരാ അവിടെ ഉള്ളത്?,, ഒരു ചായ വാങ്ങിയിട്ട് സാറിന് കൊടുത്താട്ടെ”
“ഞാനിവിടെ വന്നത് വെറും ചായ കുടിക്കാൻ മാത്രമല്ല, കാര്യമായ എന്തെങ്കിലും തരണം. എനിക്ക് മാക്രി മെമ്മോറിയൽ സ്ക്കൂളിനെകുറിച്ച് ധാരാളം ആരോപണങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഹെഡ്‌മാഷെ കാണാനില്ലെന്നും പിന്നെ മണ്ണിനടിയിൽ നിന്ന് പൊങ്ങിവന്നെന്നും ആളുകൾ പറയുന്നുണ്ട്. കൊമ്പനാനയായ താൻ മണ്ണിനടിയിലാവുന്ന സൂത്രം അറിയാനും കൂടിയാണ് ഞാനിവിടെ വന്നത്. എന്നെപ്പോലുള്ള ചുണ്ടെലികളൊക്കെ കുടുംബസമേതം മണ്ണിനടിയിൽ പാർക്കുന്നവരല്ലെ; അതിനിടയിൽ തന്നെപ്പോലുള്ള ആനകളൊക്കെ മണ്ണിനടിയിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ നമ്മളെന്ത് എന്ത് ചെയ്യും? കാര്യങ്ങൾ നേരിട്ടറിഞ്ഞതിന് ശേഷം ആവശ്യമുള്ള ശിക്ഷാനടപടികൾ ഉണ്ടാവും”
“സർ അതൊരബദ്ധം പറ്റിപോയതാണ്”
“അബദ്ധമോ? അപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞത് ശരിതന്നെയാണ്. താൻ രാത്രിനേരത്ത് സ്ക്കൂൾ‌പരിസരത്ത് കുട്ടികൾ നട്ട് നനച്ച വാഴക്കുലകൾ മോഷ്ടിക്കാനായി കറങ്ങിനടക്കുമ്പോൾ കുഴിയിൽ വീണു. പിന്നെ മേലോട്ട് കയറാനുള്ള പരിശ്രമത്തിനിടയിൽ മണ്ണിനടിയിൽ കുടുങ്ങി”
“അയ്യോ, സാറെ അതൊന്നുമല്ല, ഉണ്ടായ സത്യം ഞാൻ പറയാം”
“ങും, എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞുതൊലക്ക്”
“സാറിനറിയില്ലെ, ഇവിടത്തെ പ്യൂൺ തുരപ്പൻപെരുച്ചാഴി മഹാ പോക്കിരിയാണെന്ന്. അവനെ ഞാനെത്ര തവണ ഡിസ്‌മിസ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നോ? എപ്പോഴും തർക്കുത്തരം തന്നെ; ഇവന്റെ വിചാരം ഇവനാണ് സ്ക്കൂൾ നടത്തുന്നത്, എന്നാണ്. സ്ക്കൂളിലെ മണിയടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വെച്ച് എന്തും ചെയ്യാമെന്നോ?”
“അവനെന്താ പറഞ്ഞത്?”
ചുണ്ടെലിയുടെ അകന്ന ബന്ധത്തിൽ‌പ്പെട്ട പെരിച്ചാഴിയെ കുറ്റം പറഞ്ഞത് അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
“സ്ക്കൂളിലെ ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററായ ഞാൻ വിളിക്കുന്ന നേരത്ത് പ്യൂണിനെ പരിസരത്തൊന്നും കാണില്ല. പിന്നെ ബെല്ലടിക്കാൻ നേരത്ത് എവിടെ നിന്നെങ്കിലും പൊങ്ങിവന്ന് ബെല്ലടിച്ചശേഷം പെട്ടെന്ന് മുങ്ങും. ഞാൻ ചോദ്യം ചെയ്താൽ മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കും. പെരിച്ചാഴി യൂണിയൻ നേതാവാണ് പോലും; അതിന് ഞാനെന്ത് വേണം സാറെ?”
“അപ്പോൾ എന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല, താനെങ്ങനെ മണ്ണിനടിയിലായി?”
“കഴിഞ്ഞദിവസം രാവിലെ ഞാനും തുരപ്പനും തമ്മിൽ ഉഗ്രൻ വഴക്കുണ്ടായി. കുടിക്കാൻ വെള്ളത്തിനു ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൻ പറയുന്നു, ‘അത് പ്യൂണിന്റെ ഡ്യൂട്ടിയല്ലെന്ന്’. ദേഷ്യം വന്ന ഞാൻ അവനെ ചവിട്ടാനായി എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അവൻഓടി. പിന്നാലെ ഞാനും ഓടിയോടി തോട്ടത്തിലെത്തിയപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവനെ കാണാനില്ല”
“എന്നിട്ടോ?”
“മുന്നിൽ ഒരു ദ്വാരം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കൊരു സൂത്രം തോന്നി, ‘ഇവനെ ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല’. ആമ വൈദ്യർ തന്ന ദേഹം ചെറുതാവാനുള്ള ‘മരുന്ന്‌പഴം’ ആ നേരത്ത് എന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ അഞ്ചാറെണ്ണം എടുത്ത് ഒന്നിച്ച് ഞാൻ തിന്നു. അങ്ങനെ ഞാനൊരു ചുണ്ടെലിയെപോലെ ചെറുതായി മാറിയിട്ട് പെരിച്ചാഴിയുടെ മാളത്തിൽ കടന്നു”
“ചുണ്ടെലിയെപോലുള്ള ചെറിയ ആനയോ? കാണാൻ നല്ല രസമായിരിക്കുമല്ലൊ”
കോലൻ ചുണ്ടെലി ആശ്ചര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു,
“അതെ സാർ കൊമ്പും തുമ്പിക്കൈയും ഒക്കെയുള്ള ആന തന്നെ. ഞാൻ നേരെ ആ മാളത്തിലൂടെ നടന്നു. എന്തൊരു ആശ്ചര്യം! എന്റെ മുന്നിൽ അനേകം വഴികൾ,,, അതിൽ ഒരു വഴിയിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ എത്തിയത് സ്ക്കൂളിന് പിന്നിലുള്ള അവറാൻ കാക്കയുടെ ചായക്കടയിൽ. പിന്നെ മറ്റൊരു വഴി പോയപ്പോൾ സ്ക്കൂൾ കോമ്പൌണ്ടിന് വെളിയിലുള്ള വെടിയപ്പൻ‌കുരങ്ങന്റെ മരച്ചീനി തോട്ടത്തിൽ. ഒടുവിൽ ഒരു വഴിപോയപ്പോൾ ഒരു വലിയ അറയിലെത്തി. അവിടെ ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച,,,
,,, സ്ക്കൂളിൽ നിന്ന് കാണാതായ എല്ലാ ഫയലുകളും കടലാസുകളും അവിടെ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു”
“എന്നിട്ട് അതെല്ലാം എവിടെ?”
“എന്ത് ചെയ്യാനാണ് സാർ അതെല്ലാം എങ്ങനെ വെളിയിലേക്ക് എടുക്കണമെന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോഴേക്കും എനിക്ക് വിറക്കാൻ തുടങ്ങി. കഴിച്ച മരുന്നിന്റെ ശക്തിയാൽ ചുണ്ടെലിയെപോലെ ആയ, ആന, മരുന്നിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞപ്പോൾ വലുതാവുകയാണ്. മണ്ണിനടിയിലെ മാളത്തിൽ വെച്ച് വലുതായാൽ പിന്നെ എന്റെ ശവം‌പോലും ആരും കാണില്ലല്ലൊ? പെട്ടെന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടിയ ഞാൻ ആനയുടെ വലിപ്പം ആവുമ്പോഴേക്കും വെളിയിലേക്ക് തുമ്പിക്കൈ ഉയർത്തി. എത്ര വലിയ അപകടത്തിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടതെന്ന് സാറിന് അറിയാമോ?”
“ഏതായാലും തന്റെ ഈ കഥ അതേപടി ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ പറയുന്ന ആൾക്ക് കിറുക്കാണെന്ന് കേൾക്കുന്ന ആൾ പറയും. കുന്തം പോയാൽ കുടത്തിലും തപ്പണമെന്ന് പറയുന്നതുപോലെ ആനയെ കാണാതായാൽ എലിപ്പൊത്തിലും തപ്പണമല്ലൊ”
                    ഓഫീസർ കോലൻ ചുണ്ടെലിക്ക് ചിരി സഹിക്കാനായില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിരി കണ്ടപ്പോൽ മറ്റുള്ളവരും ഒത്തുചേർന്ന് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.